واژه‌ها: مصر باستان

مدت‌ها پیش، یک تمدن بزرگ در امتداد رود نیل در مصر رشد کرد. نیل هر سال طغیان می‌کرد. طغیان گل نرم و پرحاصل به جا می‌گذاشت. کشاورزها در آن گل غذا می‌کاشتند. مصر شاه‌هایی به نام فرعون داشت. آدم‌ها باور داشتند فرعون‌ها به دست خداها انتخاب شده بودند. مصری‌ها هرم‌های بزرگی را به‌عنوان آرامگاه برای فرعون‌های خود ساختند. آن‌ها با نشانه‌های تصویری به نام هیروگلیف می‌نوشتند. آدمی که می‌نویسد کاتب نامیده می‌شود. کاتب‌ها روی پاپیروس می‌نوشتند، ماده‌ای برای نوشتن، ساخته‌شده از یک گیاه رودخانه‌ای. مصری‌ها مومیایی می‌ساختند تا بدن‌ها را برای زندگی پس از مرگ امن نگه دارند. بعضی مومیایی‌ها در داخل تابوت‌های سنگی گذاشته می‌شدند. کوزه‌های ویژه‌ای به نام کوزه‌های کانوپی اندام‌ها را نگه می‌داشتند. امروز ما دربارهٔ مصر از باستان‌شناس‌ها یاد می‌گیریم. باستان‌شناس‌ها به جا مانده‌های قدیمی را بررسی می‌کنند. آثار باستانی چیزهایی هستند که به دست آدم‌ها ساخته یا عوض شده‌اند. یک نقاب طلا یا یک مجسمهٔ رنگ‌شده به ما می‌گوید مصری‌ها چطور زندگی می‌کردند و به چه چیزهایی باور داشتند.

در آفریقا، مصر یک آب‌وهوای گرم و یک رود طولانی، یعنی نیل، دارد. مدت‌ها پیش، رود هر سال طغیان می‌کرد. آن خاک خیس و تیره‌ای به جا می‌گذاشت که آدم‌ها می‌توانستند در آن گندم و محصول‌های دیگر بکارند.

آدم‌ها روستاهایی در کنار نیل ساختند. روستاها بعدتر با هم یکی شدند و مصر علیا و مصر سفلی به‌عنوان یک پادشاهی یکی شدند. شاه آن، به نام فرعون، بر سرزمین فرمان می‌راند.

کشاورزها آب رود را از راه آبراهه‌های کوچک به نام کانال به محصول‌های خود می‌آوردند. آب دادن به زمین‌ها این‌طور آبیاری است. آن‌ها از یک شادوف هم استفاده می‌کردند. این ابزار یک تیر بلند و یک سطل برای بالا بردن آب از رود دارد.

کشاورزی موفق و فرمانرواهای نیرومند کمک کردند مصر یکی از نخستین پادشاهی‌های بزرگ دنیا شود.

نوشتن مصری باستان از نشانه‌هایی به نام هیروگلیف استفاده می‌کرد. خیلی از آن‌ها مثل شکل‌های کوچک به نظر می‌رسیدند. یک نشانه می‌توانست به معنای یک صدا یا یک کلمهٔ کامل باشد. برای مثال، یک نشانهٔ خورشید می‌توانست به معنای «خورشید» باشد.

نویسنده‌هایی که کاتب نامیده می‌شدند زمان زیادی را صرف یاد گرفتن این نشانه‌ها کردند. آن‌ها از پاپیروس استفاده می‌کردند، جنسی ساخته‌شده از یک گیاه. آن‌ها نشانه‌ها را در دیوارهای سنگی معبدها هم می‌کندند.

هیروگلیف‌ها می‌توانستند در ردیف‌ها به آن سو بروند یا در ستون‌ها پایین بیایند. یک ردیف ممکن بود از چپ شروع شود یا از راست. به آدم‌ها و حیوان‌ها در نوشتن نگاه کن. آن‌ها معمولاً رو به جایی هستند که خواندن از آن‌جا شروع می‌شود.

توت‌عنخ‌آمون پسری بود که وقتی حدود نه سال داشت فرعون شد. او وقتی هنوز یک نوجوان بود مرد. بدن او به یک مومیایی تبدیل شد و در یک آرامگاه در درهٔ پادشاهان گذاشته شد. آرامگاه زیر زمین پنهان بود. دزدها در زمان‌های باستان به داخل آن رفتند. بعدتر آن برای قرن‌ها پنهان بود. در سال ۱۹۲۲، هاوارد کارتر و گروه کاوش او آن را پیدا کردند. هاوارد کارتر یک باستان‌شناس بود. باستان‌شناس‌ها آدم‌های باستان را بررسی می‌کنند با پیدا کردن چیزهایی که آن‌ها به جا گذاشتند. در داخل آرامگاه، کارتر گنج‌های طلایی پیدا کرد. او یک نقاب طلایی زیبا پیدا کرد که چهرهٔ شاه را می‌پوشاند. او یک تابوت سنگی پیدا کرد. او کوزه‌ها و مبلمان پیدا کرد. نقاب، کوزه‌ها و مبلمان آثار باستانی هستند: چیزهایی که مدت‌ها پیش به دست آدم‌ها ساخته شدند. آن‌ها به ما کمک می‌کنند یاد بگیریم مصری‌های باستان چطور زندگی می‌کردند، کار می‌کردند و باور داشتند.

مصر باستان یکی از اولین تمدن‌های بزرگ در دنیا بود. آن در امتداد رود نیل رشد کرد. هر سال رود طغیان می‌کرد. طغیان خاک پرحاصل و تیره‌ای به جا می‌گذاشت. آن خاک برای کاشتن غذا عالی بود. فرمانرواهای مصر فرعون نامیده می‌شدند. آدم‌ها باور داشتند فرعون بخشی خدا بود. بعضی فرعون‌ها آرامگاه‌های هرمی بزرگی ساخته‌شده داشتند. هرم بزرگ بسیار بزرگ است. یک بدن به‌عنوان یک مومیایی قبل از دفن آماده می‌شد. مصری‌ها به زندگی بعد از مرگ باور داشتند. مصری‌ها با استفاده از شکل‌هایی به نام هیروگلیف می‌نوشتند. آدم‌های کمی نوشتن یاد گرفتند. نویسنده‌های آموزش‌دیده کاتب نامیده می‌شدند. آن‌ها روی پاپیروس می‌نوشتند. امروز ما دربارهٔ مصر می‌دانیم به خاطر باستان‌شناس‌ها. آن‌ها با دقت در شن‌ها می‌کنند. آن‌ها آثار باستانی مثل ابزارها، جواهر و مجسمه‌ها پیدا می‌کنند. هر اثر باستانی مثل یک نشانه است. نشانه‌ها داستان مصر باستان را به ما می‌گویند.