واژگان فرایند نوشتن

با یک برنامه شروع کن. مخاطبت کسی است که نوشته‌ات را می‌خواند. هدفت چیزی است که می‌خواهی نوشته‌ات انجام دهد. یک نوع نوشته، یعنی یک گونهٔ نوشتن، انتخاب کن، مثل یک نامه یا داستان.

یک پیش‌نویس اولین تلاش توست. ایده‌هایت را روی کاغذ بیاور، بدون این که هر کلمه را بی‌نقص کنی.

با اضافه کردن، جابه‌جا کردن یا برداشتن ایده‌ها بازبینی کن.

خطاهای کوچک را ویرایش کن، مثل یک پایان گمشدهٔ کلمه. نزدیک پایان، غلط‌گیری کن: املاء و نشانه‌گذاری را بررسی کن.

یک بار دیگر بخوان. آیا خواننده‌ات می‌فهمد منظورت چه بود؟

می‌توانی به هر بخشی از این کار برگردی.

داستان یعنی قصه. رویدادهایش یک ترتیب دارند: یک نظم. خیلی از داستان‌ها از شروع آغاز می‌شوند و تا پایان ادامه می‌یابند. بقیه به رویدادهای قبلی برمی‌گردند.

چیزی را انتخاب کن که برایت مهم است، مثل رفتن به ساحل یا از دست دادن یک دندان.

برای ایده‌پردازی، ایده‌های کوچک را بنویس. هنوز به جمله‌های کامل نیاز نداری.

تصمیم بگیر کدام رویدادها اول، بعد و آخر می‌آیند.

جزئیات کوچک اضافه کن تا به خواننده‌ها کمک کنی آنچه را اتفاق افتاد تصور کنند. می‌توانی بنویسی: «سگ و پدرم هم‌قد بودند»، به جای این که فقط بگویی بزرگ بود.

تصمیم بگیر خواننده‌ها ممکن است چه یاد بگیرند یا چه حسی داشته باشند. همچنین می‌توانی برای سرگرمی بنویسی.

به داستانت وقت بده. دوباره کار کردن روی آن می‌تواند کمک کند رشد کند.

وقتی یک رویداد واقعی از زندگی‌ات را بازگو می‌کنی، یک بازگویی شخصی می‌نویسی.

هر دستور نوشتن را که به تو داده شد بخوان. بفهم از تو می‌خواهند چه کار کنی.

یک رویداد تنها را انتخاب کن، مثل شروع مدرسه یا رفتن به یک مهمانی تولد.

شروعش، آنچه بعد آمد و پایانش را برنامه‌ریزی کن.

یک پیش‌نویس بساز. کلمه‌هایی را انتخاب کن که با دلیل نوشتنت جور باشند، و به آنچه واقعاً اتفاق افتاد بچسب.

دیدنی‌ها و صداها را توصیف کن تا به خواننده‌ها کمک کنی آن را تصور کنند.

پیش از در میان گذاشتن، کارت را دوباره بخوان. بررسی کن که ایده‌ها با هم جور باشند، بعد خطاهای کوچک را درست کن.

نوع نوشته یعنی یک گونهٔ نوشتن. فهرست‌ها، داستان‌ها، دستورالعمل‌ها و نامه‌ها گونه‌های متفاوتی هستند.

هر شکل یک کار دارد. خواننده‌ها شکل یک نامه را می‌شناسند و می‌دانند چه انتظاری داشته باشند. دستورالعمل‌ها کارها را به ترتیب می‌گذارند تا خواننده‌ها بدانند از کجا شروع کنند.

یک داستان یک قصه می‌گوید. می‌تواند واقعی یا ساختگی باشد. بعضی داستان‌ها آنچه را اتفاق افتاد از شروع تا پایان می‌گویند. بقیه در زمان به عقب می‌پرند.

نوع نوشتنی را انتخاب کن که با هدفت، یعنی کاری که می‌خواهی انجام دهی، جور باشد. یک بازگویی می‌گوید چه اتفاقی افتاد. دستورالعمل‌ها به کسی نشان می‌دهند چطور یک کار را انجام دهد. یک داستان خنده‌دار می‌تواند خواننده‌ها را بخنداند.

مخاطبت هر کسی است که کارت را می‌خواند. از کلمه‌هایی استفاده کن که آن‌ها می‌فهمند. ممکن است برای یک معلم و یک دوست کلمه‌های متفاوتی انتخاب کنی.

دانستن نوع نوشته، هدف و مخاطبت به تو کمک می‌کند به نوشته‌ات یک کار روشن بدهی.

وقتی نوشته‌ات را درست می‌کنی، کارهای بزرگ را پیش از کارهای کوچک انجام بده.

کارهای بزرگ دربارهٔ ایده‌هایت هستند. آیا ایده‌هایت معنا می‌دهند؟ آیا همه چیز به ترتیب درست است؟ آیا باید یک بخش اضافه کنی یا یکی را برداری؟ به این درست کردن بزرگ بازبینی کردن می‌گویند.

کارهای کوچک شامل املاء و نشانه‌گذاری هستند. آیا کلمه‌ها درست نوشته شده‌اند؟ آیا نشانه‌ها سر جایشان هستند؟ به این درست کردن کوچک ویرایش کردن و غلط‌گیری کردن می‌گویند.

چرا اول کارهای بزرگ؟ اگر هر اشتباه کوچک املایی را درست کنی و بعد یک بخش کامل را حذف کنی، آن بررسی املایی لازم نبود.

پس ترتیب این است. اول بازبینی کن، وقتی هنوز روی ایده‌هایت کار می‌کنی. نزدیک پایان ویرایش و غلط‌گیری کن، وقتی نوشته‌ات تقریباً تمام شده است.

این ترتیب می‌تواند در وقت صرفه‌جویی کند. باز هم می‌توانی وقتی نیاز داری به یک قدم قبلی برگردی.