واژگان: کار کردن با دیگران

گاهی دوست‌ها موافق نیستند. این اشکالی ندارد! این‌طور آن را به شکل مهربانانه درست کن.

اول، گوش بده. به چهرهٔ دوستت نگاه کن. وقتی او حرف می‌زند حرف نزن. این را گوش دادن فعال می‌نامند.

بعد نوبت تو است که حرف بزنی. نوبت بگیرید حرف بزنید، درست مثل اینکه روی تاب نوبت می‌گیرید.

احساست را با کلمه‌هایی مثل «من ناراحت شدم وقتی...» بگو، به‌جای داد زدن.

سعی کن جوابی پیدا کنی که هر دو دوست دارید. این را توافق می‌نامند.

لازم نیست دربارهٔ همه‌چیز موافق باشید. می‌توانید با احترام مخالفت کنید. یعنی می‌توانی با صدای مهربان بگویی «من آن را متفاوت می‌بینم.»

در پایان، اگر لازم است بگو متأسفم و دوستت را بغل کن یا لبخند بزن.

به یک تیم فوتبال فکر کن که همه هم‌زمان دنبال توپ می‌دوند. هیچ‌کس پاس نمی‌دهد. هیچ‌کس حرف نمی‌زند. آن زود به‌هم می‌ریزد.

تیم‌ها بهترین کار می‌کنند وقتی آدم‌ها همکاری می‌کنند. یعنی به طرف یک هدف یکسان با هم کار کردن.

در یک تیم خوب، همه فکرهای خود را با هم در میان می‌گذارند. وقتی شخص دیگری حرف می‌زند گوش می‌دهی. تو صبر می‌کنی نوبت تو شود حرف بزنی.

هر کس کاری برای انجام دادن می‌گیرد. این‌طور، همه حس شرکت داده‌شدن می‌کنند و هیچ‌کس کنار گذاشته نمی‌شود.

وقتی آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کنند، به هم می‌گویند چه کار می‌کنند. این کمک می‌کند همهٔ تیم با هم حرکت کند، مثل پاس دادن یک توپ فوتبال برای زدن یک گل.

پیدا کردن یک دوست تازه آسان است اگر قدم‌ها را بدانی.

اول، سلام بگو. لبخند بزن و اسمت را بگو.

از شخص دیگر سؤال بپرس. آن‌ها چه بازی‌هایی را دوست دارند؟ رنگ موردعلاقهٔ آن‌ها چیست؟

آن‌ها را در چیزی که انجام می‌دهی شرکت بده. بپرس «تو هم می‌خواهی بازی کنی؟»

نوبت بگیرید بازی را انتخاب کنید. این‌طور برای هر دو شما منصفانه است.

وقتی آن‌ها حرف می‌زنند گوش بده. به آن‌ها نگاه کن و سر تکان بده تا بدانند تو دقت می‌کنی.

یک دوست خوب بودن یعنی تو تقسیم می‌کنی، تو نوبت می‌گیری و تو دیگران را شرکت می‌دهی. این‌طور دوستی‌ها رشد می‌کند.